Muzeum Ziemi Zbąszyńskiej i Regionu Kozła

      W pewne mgliste przedpołudnie postanowiłem odwiedzić muzeum w Zbąszyniu. Mieszkam kilkanaście kilometrów od tego miejsca, ale tu jeszcze nie byłem. Budynek z czerwonej cegły znajduje się przy zbąszyńskim rynku. Wejście do muzeum jest jednak z lewej strony, a nie widocznymi na zdjęciu drzwiami. Trafiłem akurat na remont jednej sali, ale część wystaw stałych mogłem sobie spokojnie obejrzeć. Duża część ekspozycji dotyczyła Regionu Kozła, czyli stowarzyszenia 5 gmin: Babimost, Kargowa, Zbąszyń, Zbąszynek i Trzciel. Region Kozła słynie z bogatej kultury ludowej, w szczególności z tradycji muzycznych związanych z instrumentem ludowym zwanym kozłem.

     W muzeum byłem jedynym odwiedzającym. Miałem zgodę na robienie fotografii, co mnie bardzo ucieszyło. Co zobaczyłem? Przede wszystkim sporo interesujących dawnych fotografii. To naprawdę kawałek historii ludzi, którzy tu kiedyś zamieszkiwali. No i oczywiście kozioł, charakterystyczny instrument dla części regionu Wielkopolski i Ziemi Lubuskiej. Były też przedmioty codziennego użytku oraz elementy stroju ludowego.

     Obejrzałem, sfotografowałem i jeszcze przy wyjściu odebrałem kilka interesujących publikacji dotyczących szlaków kościołów drewnianych w najbliższej okolicy. I to za darmo. O tych drewnianych kościółkach zamierzam napisać osobne posty. 

     Naprzeciwko muzeum znajduje się późnobarokowy kościół Wniebowzięcia NMP. Napisałem o nim osobny post tutaj. Jest on na przedostatnim, trochę mglistym zdjęciu. 

    Ostatnie zdjęcie przedstawia ciekawą rzeźbę autorstwa Rafała Nowaka. Jest to koźlarz grający na rzadkim dziś instrumencie - koźle. 

     Na koniec troszkę o Zbąszyniu. Jest to miasto położone nad rzeką Obrą w zachodniej Polsce, w powiecie nowotomyskim. Będąc tu, warto odwiedzić jezioro Błędno, które jest ośrodkiem wypoczynku i sportów wodnych. Właśnie tu odpoczywają mieszkańcy Zbąszynia i nie tylko. Latem odbywają się tu koncerty i jarmarki rękodzieła. 

Fotografie: Wiesław Zięba

Zamek w Międzyrzeczu - lubuska atrakcja turystyczna

      Tym razem wybraliśmy się do Międzyrzecza, a celem naszej wizyty były pozostałości gotyckiego czternastowiecznego zamku. Międzyrzecz jest miastem powiatowym w województwie lubuskim i leży między rzekami: Obrą i Paklicą. Stąd nazwa tego jednego z najstarszych miast Polski. Jego historia liczy sobie ponad tysiąc lat. Już na samym początku naszego zwiedzania zwróciliśmy uwagę na drewniane figury Pierwszych Męczenników Polski. Bracia międzyrzeccy zostali zamordowani w pobliskim benedyktyńskim klasztorze w 1003 roku. Następnie uznano ich za świętych. Potem udaliśmy się do budynku muzeum gdzie kupiliśmy bilety i kolejny znaczek turystyczny do naszej kolekcji. 

     Do ruin zamku weszliśmy drewnianym mostem, a potem rozpoczęliśmy zwiedzanie przeciskając się wąskimi schodami na wyższy poziom. Z góry mogliśmy popatrzeć na najbliżej położone obiekty: dom bramny i muzeum. Następnie zeszliśmy na duży plac położony pomiędzy dawnymi murami. Uwagę zwraca bardzo dobre utrzymanie terenu. Trawa skoszona, czysto i przyjemnie. W dodatku pogoda dopisała na takie spotkanie z historią. Na samo zakończenie weszliśmy do izby tortur, która przygotowana została bardzo współcześnie, ale niektóre akcesoria mogły budzić grozę. Warto też zwiedzić park wokół zamku. Spacer tutaj to prawdziwa przyjemność.  

     Trochę historii. W 1296 r. Międzyrzecz dostał się pod panowanie brandenburskie. Powrócił w granice Polski w 1329 r. po wojnie Władysława Łokietka z margrabią Ludwikiem V Bawarskim. Gotycki zamek został wybudowany na dawnych wałach grodu w II połowie XIV wieku za panowania Kazimierza Wielskiego. Budowa trwała około 30 lat. 

     W latach 1382-1385 podczas wojny domowej w Wielkopolsce, wojska starosty generalnego Domarata z Pierzchna dokonywały z międzyrzeckiej warowni licznych wypraw łupieskich na dobra zbuntowanego rycerstwa.
     W 1474 r. Międzyrzecz został na kilka miesięcy opanowany przez siły księcia żagańskiego Jana II Szalonego, którego wspierały oddziały Czarnego Legionu (Fektet Sereg).
     W latach 1520-1533 zamek został odbudowany w zmienionej, renesansowej formie, a trochę później gruntownie zmodernizowany: zyskał m.in. dwie potężne basteje artyleryjskie i nową bramę. W 1564 roku podzamcze mieściło browar, łaźnię, trzy stajnie, spichlerz, wozownię, młyn prochowy i inne budynki. Przełom XVI i XVII wieku to złoty okres w historii międzyrzeckiej warowni. 
     Podczas potopu szwedzkiego zamek został zajęty przez Szwedów. W II połowie XVII w. popadł w ruinę. Mimo dalszych zniszczeń w III wojnie północnej (1700-1721), został częściowo odbudowany z przeznaczeniem do pełnienia funkcji gospodarczych oraz mieszkalnej (dla czeladzi starostów). 
     Po II rozbiorze obiekt został przejęty przez Królestwo Prus. Służył w tym czasie jako kompleks magazynów, a na stokach wałów uprawiano winorośl.      W latach 50. XX wieku zamek został zakonserwowany jako trwała ruina. Międzyrzecz gościł w swych murach m.in. trzech cesarzy i co najmniej pięciu królów.