Zamek w Międzyrzeczu - lubuska atrakcja turystyczna

      Tym razem wybraliśmy się do Międzyrzecza, a celem naszej wizyty były pozostałości gotyckiego czternastowiecznego zamku. Międzyrzecz jest miastem powiatowym w województwie lubuskim i leży między rzekami: Obrą i Paklicą. Stąd nazwa tego jednego z najstarszych miast Polski. Jego historia liczy sobie ponad tysiąc lat. Już na samym początku naszego zwiedzania zwróciliśmy uwagę na drewniane figury Pierwszych Męczenników Polski. Bracia międzyrzeccy zostali zamordowani w pobliskim benedyktyńskim klasztorze w 1003 roku. Następnie uznano ich za świętych. Potem udaliśmy się do budynku muzeum gdzie kupiliśmy bilety i kolejny znaczek turystyczny do naszej kolekcji. 

     Do ruin zamku weszliśmy drewnianym mostem, a potem rozpoczęliśmy zwiedzanie przeciskając się wąskimi schodami na wyższy poziom. Z góry mogliśmy popatrzeć na najbliżej położone obiekty: dom bramny i muzeum. Następnie zeszliśmy na duży plac położony pomiędzy dawnymi murami. Uwagę zwraca bardzo dobre utrzymanie terenu. Trawa skoszona, czysto i przyjemnie. W dodatku pogoda dopisała na takie spotkanie z historią. Na samo zakończenie weszliśmy do izby tortur, która przygotowana została bardzo współcześnie, ale niektóre akcesoria mogły budzić grozę. Warto też zwiedzić park wokół zamku. Spacer tutaj to prawdziwa przyjemność.  

     Trochę historii. W 1296 r. Międzyrzecz dostał się pod panowanie brandenburskie. Powrócił w granice Polski w 1329 r. po wojnie Władysława Łokietka z margrabią Ludwikiem V Bawarskim. Gotycki zamek został wybudowany na dawnych wałach grodu w II połowie XIV wieku za panowania Kazimierza Wielskiego. Budowa trwała około 30 lat. 

     W latach 1382-1385 podczas wojny domowej w Wielkopolsce, wojska starosty generalnego Domarata z Pierzchna dokonywały z międzyrzeckiej warowni licznych wypraw łupieskich na dobra zbuntowanego rycerstwa.
     W 1474 r. Międzyrzecz został na kilka miesięcy opanowany przez siły księcia żagańskiego Jana II Szalonego, którego wspierały oddziały Czarnego Legionu (Fektet Sereg).
     W latach 1520-1533 zamek został odbudowany w zmienionej, renesansowej formie, a trochę później gruntownie zmodernizowany: zyskał m.in. dwie potężne basteje artyleryjskie i nową bramę. W 1564 roku podzamcze mieściło browar, łaźnię, trzy stajnie, spichlerz, wozownię, młyn prochowy i inne budynki. Przełom XVI i XVII wieku to złoty okres w historii międzyrzeckiej warowni. 
     Podczas potopu szwedzkiego zamek został zajęty przez Szwedów. W II połowie XVII w. popadł w ruinę. Mimo dalszych zniszczeń w III wojnie północnej (1700-1721), został częściowo odbudowany z przeznaczeniem do pełnienia funkcji gospodarczych oraz mieszkalnej (dla czeladzi starostów). 
     Po II rozbiorze obiekt został przejęty przez Królestwo Prus. Służył w tym czasie jako kompleks magazynów, a na stokach wałów uprawiano winorośl.      W latach 50. XX wieku zamek został zakonserwowany jako trwała ruina. Międzyrzecz gościł w swych murach m.in. trzech cesarzy i co najmniej pięciu królów. 

   

Kwiczoł - ptak, który niczego się nie boi

     Wygląda na to, że najchętniej fotografowanym przeze mnie ptakiem jest kwiczoł. Tak się złożyło, że to właśnie ten ptak tak cierpliwie mi pozuje. Podczas ostatniego mojego spotkania pstryknąłem kwiczołowi ponad trzydzieści zdjęć, a ten ani myślał odlatywać. Spacerował sobie w świeżej, kwietniowej trawie i coś sobie w niej wyszukiwał. Przy tym doskonale wiedział, że robię mu zdjęcia i co z całkiem małej odległości. Od czasu do czasu tylko na mnie zerkał.

      W dostępnych mi źródłach poszukałem nieco informacji o tym ptaku i okazuje się, że kwiczoł jest dość popularnym ptakiem w Polsce. W dodatku jest stworzeniem towarzyskim i odważnym. Nie boi się spotkania ani z kotem, ani z psem. Od swoich gniazd odpędza również inne ptaki. Najmocniej czuje się w grupie i swoimi odchodami potrafi zbombardować nawet ptaki drapieżne, które tracą ochotę na spotkanie z kwiczołem i jego ferajną. Ten post jest drugim wpisem o tym sympatycznym ptaku. Wcześniej również o nim napisałem, ale myślę, że tym razem zdjęcia wyszły mi trochę lepiej. Zapraszam do obejrzenia zdjęć kwiczoła w różnych pozach. Przecież musiał dobrze wyeksponować swój dzióbek i piórka. 

Zobacz również: