Kościół w Dzietrzychowicach i jego piękna ambona.

   Kościół parafialny pod wezwaniem św. Jana Chrzciciela w Dzietrzychowicach zbudowany został w drugiej połowie XIII wieku. Świątynia została przebudowana w XVI w. W latach 1610-1810 kościół należał do konwentu augustianów, którzy ufundowali jego bogate wyposażenie, Gotycko-renesansowy kościół zbudowany jest z kamienia i cegły. Ołtarze, ambona i chór pochodzą z XVII wieku. Na zewnątrz, w murze kościoła znajdują się płyty nagrobne i epitafia. 

     Kościół w Dzietrzychowicach to kościół parafialny pod wezwaniem św. Jana Chrzciciela. Jest to obiekt o bogatej historii i ciekawej architekturze.
Oto najważniejsze informacje na jego temat:

Historia:

• Wieś Dzietrzychowice została po raz pierwszy wzmiankowana w 1238 roku.
• Pierwsza wzmianka o kościele pochodzi z 1376 roku, choć prawdopodobnie powstał on już w ostatniej ćwierci XIII wieku.
• W latach 1520-1668 kościół należał do protestantów.
• W XVI wieku został przebudowany, a sklepienia założono w 1595 roku.
• Wystrój wnętrza pochodzi z 1692 roku, a w 1945 roku kościół został odnowiony.
• W końcu XV wieku dostawiono wieżę i zakrystię.
• Około 1690 roku augustianie ufundowali bogate wyposażenie wnętrza.
• Kościół był kilkakrotnie remontowany, m.in. w XVIII wieku oraz w latach 1894, 1961 i 1974.

Architektura i styl:

• Łączy w sobie elementy gotyku i baroku.
• Posiada wysoką wieżę, która jest widoczna z daleka.
• W prezbiterium, w ołtarzu głównym, znajduje się obraz przedstawiający Chrzest Jezusa.
• Na ścianach zewnętrznych kościoła znajdują się epitafia i płyty nagrobne.
• Kościół ten stanowi cenny przykład architektury średniowiecza z interesującym zabytkowym wystrojem i wyposażeniem, wpisany jest do wojewódzkiego rejestru zabytków.

   Dzietrzychowice - miejscowość położona w województwie lubuskim, w powiecie żagańskim. 

Źródła: www.powiatzaganski.pl, fotografie: Wiesław Zięba

Zobacz również:

                

Kościół w Sobinie

   Jedną z najbogatszych wsi w Polsce jest Sobin, miejscowość w województwie dolnośląskim, w gminie Polkowice. Źródłem bogactwa jest miedź na pokładach której wieś leży. My jednak odwiedziliśmy Sobin w poszukiwaniu bogactwa... duchowego, którego ośrodkiem jest kościół pw. św. Michała Archanioła. 

   Miejscowość Sobin wzmiankowana jest w zapisach historycznych jako wieś już 1288 r., a wzmianki o kościele  pochodzą z XIV wieku. Murowaną budowlę kościoła w Sobinie o formacji renesansowej wzniesiono w pierwszej połowie XVI wieku w miejscu dawnego kościoła drewnianego. Z tego też okresu pochodzi zabytkowy mur kamienny ogrodzenia kościoła. Pomimo nieznacznej przebudowy dokonanej w XVII w. kościół zachował wiele cech i elementów pochodzących z okresu jego budowy. W pierwszej połowie XVIII w. świątynię rozbudowano o wieżę z dzwonnicą i tarasem widokowym ozdobionym kamiennymi amforami. Główny w tym udział miał proboszcz parafii w Sobinie w latach 1721-1757, Franz Alexy Böhm. 

   Bogate wyposażenie kościoła stanowią m.in. gotycki ołtarz - tryptyk zaśnięcia Najświętszej Marii Panny, wykonany na początku XVI wieku, renesansowa chrzcielnica z piaskowca, barokowy ołtarz główny św. Michała Archanioła, barokowa ambona i neogotycki prospekt organowy. 

   Na początku lat dziewięćdziesiątych XX w. w kościele wykonano roboty remontowe zabezpieczające obiekt przed wpływami wstrząsów górniczych, a ostatnie remonty przeprowadzone zostały w latach 2005-2008. 

Źródło: Tablica informacyjna w kościele

Fotografie: Wiesław Zięba

Zobacz również: 

                

Kłobuczyn - kościół pw. św. Jadwigi Śląskiej

   Kłobuczyn nie jest miejscowością łatwą do okrycia. To mała wieś w województwie dolnośląskim leżąca nieopodal Głogowa. Dotarliśmy tam za sprawą niezawodnego ks. Jana, który ma szczególny dar wyszukiwania interesujących miejsc, o których mało kto słyszał. Celem naszej wyprawy był kościół w Kłobuczynie. Jego historia rozpoczęła się w roku 1342, gdy świątynia po raz pierwszy została wzmiankowana. Do dzisiejszych czasów dotrwała budowla z XVI w. W latach 1695-1696 kościół został przebudowany i nakryty sklepieniami. Wszystko to odbyło się z inicjatywy opata Adalberta z zakonu augustianów z Żagania. Wtedy to starą drewnianą wieżę zastąpiono nową - kamienną. Umieszczono w niej kartusz z herbem opata, na którym widnieje data 1695. Na wieży wykonano także nadbudówkę z podwójnym prześwitem, lecz po spaleniu jej w 1819 r. zastąpiono ją prostym spiczastym zakończeniem. W przyziemiu umieszczono kruchtę.
   Kościół pw. św. Jadwigi Śląskiej w Kłobuczynie jest kamienno-ceglaną jednonawową budowlą, posiadającą od południa jedną kaplicę, od północy zakrystię oraz przedsionek wejściowy, od zachodu wieżę, a od wschodu - prezbiterium. Wyposażenie świątyni pochodzi z XIX i XX w. Obok kościoła znajduje się cmentarz. Całość okolona jest osiemnastowiecznym murem. W jego zachodniej części znajduje się brama, u zwieńczenia której w niszy stoi rzeźba św. Jadwigi. Obok bramy stoi rzeźba św. Jana Nepomucena. Ciekawostką jest również to, że w kościele w Kłobuczynie znajdował się dzwon z około 1300 r. - jeden z najstarszych na Śląsku. Obecnie jest on eksponowany w Muzeum Archidiecezjalnym we Wrocławiu.
   Wszystkie informacje dotyczące świątyni w Kłobuczynie zaczerpnąłem z ulotki, jaką otrzymałem przed rozpoczęciem zwiedzania. Zdjęcia są mojego autorstwa. 

Zobacz również: 

                

Kościół św. Wawrzyńca w Studzieńcu

     Studzieniec to niewielka miejscowość w województwie lubuskim leżąca nad strumieniem o ładnej nazwie - Mirotka. Znajduje się tu interesujący kościół, który wybudowany został w drugiej połowie XIII wieku z kamienia polnego i rudy darniowej. Materiały do budowy świątyni użyte były nieprzypadkowo. Kamienia polnego tu nie brakowało, a i ruda darniowa była powszechnie dostępna. Co ciekawe, użycie rudy sprawiało, że budowla pozostawała wewnątrz sucha i w dodatku był to materiał, który jest naturalnym odgromnikiem.
     W tym miejscu trochę informacji zaczerpniętych z tablicy informacyjnej przy kościele. Kościół pw. św. Wawrzyńca w Studzieńcu na początku swego istnienia składał się jedynie z zamkniętego trójbocznie prezbiterium. Do tej części na początku XIV wieku dobudowano nawę. W XVI w. prezbiterium przykryto sklepieniem, które zostało pokryte renesansową polichromią. Po zachodniej stronie kościoła wybudowano drewnianą dzwonnicę. W niej znajduje się dzwon z 1495 roku. Sama świątynia zachowała swój pierwotny wygląd. We wnętrzu kościoła znajduje się oryginalny ołtarz główny z XVIII wieku z obrazem przedstawiającym św. Wawrzyńca. Niestety, ołtarza nie zobaczyliśmy, ponieważ akurat w czasie naszego pobytu w kościele był on oddany do renowacji i konserwacji. Z tego samego okresu co ołtarz pochodzi również ambona. W świątyni zachowały się również oryginalne drzwi z metalowymi okuciami, chrzcielnica z datą 1551, chór muzyczny oraz ławki. We wnętrzu oraz na zewnątrz kościoła zobaczymy też płyty epitafijne.

     Gdy wchodzimy na teren przyległy do kościoła, po lewej stronie w oczy rzuca się niezwykła figura w otoczeniu drewnianych uli. To tu na ławeczce przysiadł sobie ojciec Medard, który dla tutejszych mieszkańców i całej parafii był postacią szczególną. Urodził się w 1913 roku jako Stanisław Parysz, by szesnaście lat później wstąpić do zakonu kapucynów. Święcenia kapłańskie otrzymał w roku 1939. Po święceniach posługę duchową pełnił w wielu miastach. Był kapelanem Armii Krajowej w powstaniu warszawskim. W roku 1979 trafił do Nowej Soli i tu nieprzerwanie pełnił posługę duchową aż do śmierci. Zmarł w wieku prawie stu lat w 2013 roku. A jego związki ze Studzieńcem? Tu posługiwał przez wiele lat w kościele filialnym i tu miał swoje ule z pszczołami, a uzyskanym miodem chętnie dzielił się z mieszkańcami wsi. Obecnie ojciec Medard w Studzieńcu ma swoją ławeczkę, natomiast w Nowej soli rondo nazwane jego imieniem. 

     Kościół w Studzieńcu był jednym z punktów pielgrzymki pt. "Szlak rycerski" prowadzonej przez księdza Jana w sierpniu 2016 r. Podczas przygotowywania tego posta korzystałem z informacji zawartych na tablicy informacyjnej znajdującej się przy kościele św. Wawrzyńca w Studzieńcu oraz na stronie internetowej zgg.gosc.pl. Fotografie własne. 

Zobacz również: