Czym tak pachnie w Nowym Kramsku? Świętami

    Odwiedziliśmy dzisiaj świetlicę wiejską w Nowym Kramsku. To właśnie tu odbywały się polsko-niemieckie warsztaty wielkanocne. Gospodynie ustawiły na stołach całe bogactwo świątecznych, własnoręcznie przygotowanych, pokarmów i dekoracji. Uaktywniliśmy wszystkie zmysły: wzroku, węchu, smaku, słuchu (przygrywał zespół country) i... równowagi, by wśród dużej ilości gości móc się w miarę sprawnie poruszać i jeszcze zrobić zdjęcia. Chyba one przekażą najwięcej. Zapraszam do oglądania. 

Zobacz również:

                

Świątecznie

   Wszystkim odwiedzającym mojego bloga, życzę z okazji Świąt Wielkiej Nocy miłego odpoczynku, dużo radości i spokoju ducha. A w poniedziałek nie zapomnijcie o śmigusie-dyngusie. 

   Zdjęcia poniżej pochodzą z różnych lat, stąd na niektórych z nich już dużo wiosennej zieleni.

Zobacz również:

                

Piórnica w Nowym Kramsku

     Czy ktoś z czytelników tego bloga pamięta tradycję piórnicy? 15 listopada przypomniano ją starszym i zaprezentowano młodym mieszkańcom Nowego Kramska i okolicznych miejscowości. Podczas tego spotkania darto pierze, śpiewano przyśpiewki, rozstrzygano konkursy pisania gęsim piórem... Konkursów było znacznie więcej, lecz najważniejsza była dobra zabawa.
     Co to więc ta piórnica? Otóż dawniej długie zimowe wieczory w wielu nowokramskich domach upływały na darciu pierza. Spotykały się wówczas kobiety i dziewczęta, by wspólnie skubać pierze. Każda zapobiegliwa gospodyni hodowała gęsi i kaczki, by z ich piór zrobić później córce pierzynę i poduchy, które stanowiły element wyprawki panny młodej. Wieczory te upływały na rozmowach, opowiadaniu niezwykłych historii, na plotkach i śpiewaniu. Dość często do domów, gdzie odbywała się piórnica, wpadali chłopcy i mocno dmuchali w odarte już pierze. To fruwało po całej izbie, kobiety denerwowały się, ale niezadowolenie to nie trwało jednak długo. Przecież takie spotkania w życiu były bardzo ważne. Ludzie w ten sposób integrowali się, pocieszali innych w codziennych troskach, opowiadali o tajemniczych ciotach i świecarach, czasem dochodziło również do zeswatania dwojga młodych ludzi.
     Sama czynność darcia pierza nie należała do atrakcyjnych ani zbyt przyjemnych, ale nikt nie narzekał. Gdy praca dobiegała końca, pierze było zbierane do worków, a po posprzątaniu izby wszyscy zasiadali do podkurka (późna kolacja). Po zaspokojeniu głodu bawiono się jeszcze z godzinę. Było granie na różnych instrumentach, a nawet tańczono. Tuż przed północą wszyscy udawali się do swoich domów. Chłopcy odprowadzali dziewczęta, a na wsi słychać było szczekanie psów.
     Dziś piórnica jest już tylko wspomnieniem i nawet w słowniku języka polskiego wyraz ten nie występuje, ale warto pamiętać o dawnych tradycjach zwyczajach i obrzędach. Przecież to nieprzemijająca cząstka naszej kultury. 

Zobacz również: